Een oorverdovende stilte…

 

 

Na de bloedige aanslagen in Brussel verdedigde Eerste minister Charles Michel op 21 april laatstleden de positie dat “de wet van de mensen altijd voorrang heeft op de wet van God; de Goddelijke wet moet men zien in context”. Deze uitlatingen hebben geen enkele reactie teweeggebracht in de moslimgemeenschap, die nochtans geviseerd werd.

 

 

Stilte ook bij de katholieken, als was deze positie absoluut normaal en algemeen aangenomen. Voor een katholiek heeft Gods wet nochtans voorrang op de wet van de mensen, vanaf dat deze laatste in tegenspraak is met Gods wetten.

 

Laten we denken aan de prachtige getuigenis van de eerste christelijke martelaren die voor de leeuwen werden geworpen in het Colosseum, die het gedurfd hebben de wet te overtreden, door vergaderingen te houden waar men een andere God aanbad dan de Keizer. Laten we in het ethische domein denken aan het gewetensbezwaar dat men wil verwijderen. Dit voor het verzorgend personeel wat betreft abortus en euthanasie (die of zelfmoord is, of moord). Gewetensbezwaar dat in België al niet meer mogelijk is voor de apothekers van wacht. Laten we ook denken aan zij die zich verzet hebben en geweigerd hebben om onrechtvaardige en criminele wetten toe te passen. Toelaten dat de menselijke wet voorrang heeft, komt erop neer om onze liefde voor Christus, ons geloof te verloochenen.

 

Een ander recent voorbeeld kan dit illustreren. In de parlementaire commissie van de Franstalige gemeenschap werd men ondervraagd over het feit dat een school een verplichte les had georganiseerd over seksuele en affectieve opvoeding. Het “probleem” was dat een katholieke anti-abortus vereniging het woord kreeg. In het vragenuur stelde Minister Schyns dat de organiserende macht van de scholen vrij zijn om hun sprekers te kiezen (voor hoe lang nog?), maar voegde daar onmiddellijk aan toe dat ze een omzendbrief zou sturen om de scholen aan te raden dat deze lessen door pro-abortus organisaties en centra voor geestelijk gezondheidszorg moeten gegeven worden. Dit zijn agentschappen die door de Staat gesubsidieerd worden. Zij onderrichten aan jongadolescenten dat abortus rechtmatig en moreel toegelaten is, dat elke vorm van seksualiteit kan en hoe men een condoom moet gebruiken. Ook daar, geen enkele reactie tegenover deze verenigingen die de katholieke leer verwerpen.

 

Voor al deze sociale kwesties, hadden we graag een sterke en unanieme reactie gehad van onze pastorale verantwoordelijken, van geëngageerde christenen. Maar we hebben enkel een oorverdovende stilte gehoord…

 

Door niet meer te reageren, door het kwade niet meer systematisch bij naam te noemen, sluipt deze stiekem in de geesten en in de zielen. Wij zijn ondergedompeld door onophoudende stromen van het kwaad: relativisme, egalitarisme, egoïsme, ijdelheid, sensualiteit en lust verspreiden zich via de media die wij hen ter beschikking hebben gesteld. Niemand beweegt nog, wij ondergaan, erger nog we worden apathisch, alsof het geweten onder narcose ligt. De cijfers liggen er niet om: de curve van zelfmoorden, abortussen, noodsituaties, euthanasie is exponentieel. Niemand kan het ontkennen ! Is daar niet het evidente teken van de triomf van het kwaad, die toeziet hoe de mens zijn eigen ongeluk opbouwt?

 

Waarom blijven de christenen afwezig van het maatschappelijk debat? Is dit de verzwakking van het karakter van de westerse mens waarover Alexandre Soljenitsyne al sprak in zijn toespraak in Harvard over de dalende moed? Is het geen tijd om de schandalen te veroordelen die onze wereld verzieken? Is de evangelische missie van de Universele Kerk niet het heil van de zielen? De strijd is nooit verloren! God is onze Vader die de terugkomst van de verloren zoon aftast; Hij is de herder die zijn kudde verlaat om een verloren schaap terug te vinden; dit is het Evangelie;

 

Christenen, gewijden en leken, laten we een moment nemen en mediteren we over deze passage van het Evangelie die het doopsel van Christus beschrijft. – “Als je de Messias niet bent, wie bent u?” – “Ik ben de stem van degene die in de woestijn roept”.

 

De Heilige Johannes de Doper toont ons het voorbeeld: hij bid, vast en roept in de woestijn om ons de Redder te leren kennen, de verlosser van de mensheid.

 

In deze dagen na Pinksteren, twijfelen we geen enkel moment dat alleen het geloof red en dat het vuur van de Geest zal wonen en zal versterken zij die aanvaarden om missionaris te zijn. 

Écrire commentaire

Commentaires : 4
  • #1

    Anne (jeudi, 23 juin 2016 21:39)

    Bedankt!

  • #2

    M. Achten (samedi, 25 juin 2016 22:17)

    Waarom we als gelovigen niet reageren tegen de afval?
    Misschien omdat we de Heer spoedig verwachten en dat er aan de afval niet valt aan te ontkomen? (2 Tess. 2:3)
    Maar je hebt gelijk; het ontslaat ons niet van onze opdracht te getuigen

  • #3

    waterinckx mark (mercredi, 06 juillet 2016 11:11)

    Goed artikel, maar waarom die vele taalfouten?...

  • #4

    Hugo Van Malder (vendredi, 06 janvier 2017 11:21)

    Het is ongelooflijk hoe ver de meeste gelovigen van de waarheid, van de kern van het geloof afgedwaald zijn:
    - God bestaat
    - Jezus is zijn enige Zoon
    - elke leven komt van God en is dus heilig; geen mens kan daar zelf over beslissen
    - oorlog, rampen, gevaar: het zou nog om te keren zijn door massaal gebed, maar met hoevelen zijn we nog om daarvoor te bidden?
    Het is aan ons om ons geloof nog te doen groeien, nog intenser te bidden en zendeling te worden van Christus en Maria.